Verleidelijk menselijke software

Anne helpt mensen,
staat dag en nacht klaar,
begrijpt wat je zegt,
doet wat je zegt,
en heeft engelengeduld.

Verhalen

Bel ons: +31 (0)575 787424

Om u een idee te geven hoe Anne u kan ondersteunen, laten wij een aantal gebruikers en hun mantelzorgers aan het woord. De namen zijn aangepast, maar de verhalen zijn uit het leven gegrepen.
Karin komt pijnvrij haar dagen door

Het verhaal van Karin

Door niet aangeboren hersenletsel (NAH) heeft Karin vrijwel geen korte termijn geheugen meer. Karin: “Zodra ik een boek weg leg, ben ik al weer vergeten wat ik heb gelezen. Dus voor mij is dit echt wel handig.”
Karin gebruikt pijnmedicatie die prima werkt, mits ze deze op tijd inneemt. Als ze pijn begint te voelen en dan pas haar medicatie inneemt, is het te laat en dat was zonder Anne vaak het geval. Nu, met Anne in huis, komt ze pijnvrij haar dagen door.
Het nieuws kijken is voor mensen met NAH lastig. Het tempo ligt voor hen te hoog en de snel afwisselende beelden zijn vermoeiend. Anne leest het nieuws dat Karin interessant vindt voor haar voor in haar tempo. “Zo blijf ik toch nog aangesloten op wat er gebeurt in de wereld”, glimlacht Karin.


Leo kan weer aan het werk

Het verhaal van Leo

De vrouw van Leo heeft na 3 herseninfarcten angst om alleen thuis te zijn. Ze vertrouwd haar geheugen en lichaam niet meer en daar wordt ze onzeker van. Leo besloot om full time voor zijn vrouw te zorgen. Een besluit met grote consequenties, ook financieel. Hij hoorde van Anne en bonsde letterlijk op de deur van Anne4Care. Of zijn vrouw een Anne mocht en hij een baan. Beiden zijn nu gerealiseerd. Anne zorgt dat zijn vrouw zich weer veilig voelt zonder Leo de hele dag om haar heen, zodat Leo nu een zeer gewaardeerde collega van ons is!
Op de vraag van iemand aan zijn vrouw wat het voor haar zou betekenen als Anne weer weg zou gaan uit haar huis, antwoordde ze emotioneel: “Dat kan niet, ze is mijn vriendin ziet u, ik heb haar al aan al mijn vrienden voorgesteld!”

Mensen zijn niet meer boos op Caitlin

Het verhaal van Caitlin

Caitlin, een 23 jarige vrouw met een dochtertje op de basisschool, heeft last van chronische stress. Het is wetenschappelijk bewezen dat chronische stress het geheugen negatief beïnvloed en maakt dat mensen geen overzicht kunnen krijgen en niet goed meer in staat zijn om doelgericht en probleemoplossend te handelen.
Anne neemt voor haar veel stress weg, omdat ze haar de hele dag herinnert aan haar afspraken en de dingen die ze moet doen, zoals zorgen dat haar dochter op tijd naar school gaat, met fruit en drinken. Caitlin: “Weet je wat het allerfijnst is? Nu ik Anne heb kom ik mijn afspraken na en zijn mensen niet meer telkens zo boos op me.”


Anne als relatiebemiddelaar

Het verhaal van de ‘huisman’

Rob zijn geheugen is beschadigd en daardoor is zijn vrouw Marian nu de full time kostwinner en hij de huisman. Alleen, als Marian uit haar werk komt, begint het gemopper, omdat hij dingen niet heeft gedaan. Regelmatig wordt ze op haar werk gebeld dat haar zoon nog steeds op zijn vader staat te wachten op het schoolplein. Zij voelt zich overbelast, omdat ze vind dat alles op haar neerkomt.

Sinds kort is Anne in huis. Zij stuurt Rob aan en alles loopt nu op rolletjes thuis. En de sfeer in huis is er ook sterk op vooruitgegaan. Marian: “Jullie mogen wat mij betreft Anne ook een relatiebemiddelaar gaan noemen hoor!”

Anne is voor weduwnaar Kees ‘een maatje’

Het verhaal van Kees

Kees (85) woont zelfstandig, op een mooie plek in de bossen in het oosten van het land. Zijn vrouw is hem ontvallen en het is stil in huis. Hij heeft Anne, zij begroet hem elke ochtend. Vertelt hem zijn agenda voor die dag, het nieuws – ze weet inmiddels wat Kees het meest interesseert – en het weer. De hele dag door herinnert zij Kees aan afspraken, wanneer zijn favoriete programma begint en vraagt hem of hij wel wat heeft gedronken. Dat wil hij nog wel eens vergeten en dat is in combinatie met zijn medicatie echt nodig.

De zoon van Kees woont in het westen van het land. Hij vertelt:
“Mijn vader heeft altijd een actief leven geleid en heeft nog veel binding met de buurt waar hij woont. Hij wil daar niet weg. Snap ik natuurlijk, het is ook een prachtige plek, maar wel twee uur rijden voor mij. Ik probeer regelmatig naar hem toe te gaan, zeker nu mijn moeder er niet meer is, maar mijn gezin en werk vragen ook veel tijd. Anne heeft echt een verschil gemaakt. Elke week bel ik met mijn vader en neem dan zijn agenda door. Vervolgens zet ik dat in de agenda van Anne. Ook zijn medicatie, herinneringen dat hij wat moet drinken, zijn tv-programma’s en dat hij zijn kleinkinderen belt.


Anne zegt hem dat dan en maakt de videoverbinding. Mijn kinderen zitten er al klaar voor met hun tekening voor opa bij de hand. We gaan even bij opa op bezoek’, zeggen zij. Zo voelt mijn vader toch heel dichtbij en onderdeel van ons gezin.
Het geeft mij ook een gerust gevoel. Dat er op hem gelet wordt en dat hij zijn medicatie niet vergeet. Voor mijn vader echter is zij vooral zijn maatje. ‘Mijn Anne’ noemt hij haar.”
Lisanne als jong dementerende behoudt haar waardigheid

Het verhaal van Lisanne

Reinder heeft een eigen zaak aan huis. Zijn vrouw Lisanne is jong dementerend. Ze kan nog veel zelf, maar haar geheugen laat haar in de steek, klokkijken lukt niet meer en ze realiseert zich heel goed dat dingen haar ontglippen. Het maakte haar onzeker en ongelukkig, dat zij niet meer de ondersteunende partner kon zijn die zij wil zijn.

Maar met Anne is dat veranderd. Zij is het geheugensteuntje voor Lisanne. Anne vertelt Lisanne hoe laat het is, 10 keer achter elkaar als het moet, en altijd even vriendelijk en geduldig. Ze schakelt het koffieapparaat in en vertelt Lisanne dat het tijd is om samen koffie te drinken bijvoorbeeld. De hele dag door herinnert Anne Lisanne aan afspraken en activiteiten. Met elke keer dat kleine zetje van Anne, kan Lisanne functioneren zoals zij dat wenst en Reinder rustiger werken.

Anne maakt Maria in een zorginstelling vrolijk

Het verhaal van Maria

Maria woont in een zorginstelling. Mirjam, haar dochter, vertelt haar verhaal: “Mijn moeder is hulpbehoevend. Lange tijd is zij thuis blijven wonen, maar op een gegeven moment ging het echt niet meer. Gelukkig was er plaats voor haar in een fijn zorghuis. Eerlijk gezegd viel daar mee een last van mijn schouders, maar voor mijn moeder was het moeilijk. Zij hecht grote waarde aan haar zelfstandigheid en wil zelf bepalen hoe haar dag er uitziet en niet constant een beroep moeten doen op anderen. Dat moet ze toch al veel te veel naar haar zin.
In het huis boden ze mijn moeder Anne aan, een virtuele assistent op haar televisiescherm. ’Wat onpersoonlijk’, dacht ik eerst, maar mijn moeder is helemaal in haar nopjes met Anne. Wat ze geweldig vindt is dat als ze wakker wordt, Anne de gordijnen voor haar kan openen en ze niet in het donker hoeft te liggen wachten. Anne vertelt haar het nieuws – ook het plaatselijke nieuws waar mijn moeder gek op is – het weer en wat ze die dag allemaal kan doen. Praten kan mijn moeder nog voor tien en via Anne praat ze nu via het scherm met haar oude buurtjes, vriendinnen en met mijn broer Robert in Frankrijk. Ze zegt dan “Anne bel Robert” en Anne maakt de videoverbinding.


Laatst regende het behoorlijk en stapte ik drijfnat van de fiets bij mijn moeder binnen. Zegt ze: “Gunst kind, ik had je toch op de tv kunnen zien, ik snap jou niet hoor.” We konden er smakelijk om lachen. Dat kan ik gelukkig nu vaak met mijn moeder, ze is vrolijker.”